Τετάρτη, 1 Ιουνίου 2011

Just pretend....

Επειδή καμμιά φορά το μυαλό θέλει αλλά το χέρι δεν μπορεί, δανείζομαι κάτι πολύ αγαπημένο που το ανακάλυψα και το αφιέρωσα κάποια στιγμή εκεί που ταίριαζε όσο τίποτα άλλο..
Και εκεί θα παραμείνει αφιερωμένο...







Pretend this poem is me, and I am with you
I hold you in the circle of my fire.


Come into me, and time and space with vanish,
You and I alone, joined at the root.

There is a special room where I am with you
I close the door and you are in my arms.

You become my skin, my self, my world,
Till I go back to sleep in lonely darkness.


So we defeat the miles and months between us
We make love in our hearts if not in touch.

You are more to me in hope and passion
Than any man who brushes by my day.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου